خانه مقالات تفکر تصویری عکسبرداری باعث بهبود انواعی از حافظه و ضعف انواع دیگری از حافظه می شود

عکسبرداری باعث بهبود انواعی از حافظه و ضعف انواع دیگری از حافظه می شود


من (نویسنده) در طول سال های 2009 تا 2011 در شرق آسیا زندگی کرده ام. در آن هنگام از پنج کشور؛ چین، ژاپن، کرۀ جنوبی، ویتنام و تایلند بازدید کردم. همانطور که می توانید تصور کنید، عکس های بسیار زیادی گرفتم که بهترین تصاویر صفحات رسانۀ اجتماعی من بود، به طوری که دوستان و خانواده ام می توانستند بخوبی در آنچه من دیده بودم شریک شوند. من همیشه با خودم این پرسش را مطرح می کردم که آیا تمامی این عکس هایی که با دقت و مشقت گرفته بودم تا آن لحظات لذتبخش را به عمق خاطراتم ببرم، می توانند قدرت درک و حافظه مرا تضعیف کند؟ پژوهش های اخیری که در کالج بازرگانی وارتون در فیلادلفیا منتشر کرده، پاسخ را به همراه دارد.

خانم پرفسور «آلیکس براش»، در یک مصاحبۀ تلفنی پرسش مشابهی مطرح کرده بود. در حال حاضر ایشان دستیار رشتۀ بازاریابی در کالج لئونارد استرن دانشگاه نیویورک است و در این گزارش علمی به عنوان بخشی از پایان نامۀ تحصیلاتش در دانشگاه پنسیلوانیا همکاری کرده و دکترای خود را بدین وسیله بدست آورده است. او در گفتگویی به من گفت که به عنوان یک متخصص روانشناسی، این موضوع را در طول پنج یا شش سال مطالعه کرده است.
در شروع گفتگو دکتر براش در مورد اهداف مردم از عکس گرفتن اینطور گفت: آیا مردم عمدتاً به منظور حفظ خاطرات شخصی خود عکس می گیرند یا به اشتراک گذاشتن تجربیاتشان؟ اگر چه مردم بیشتر احساس می کنند که عکسبرداری بر خودشان تاثیر دارد. نتایج مطالعات ایشان در تطابق با مطالعات مربوط به حافظۀ دیداری است. او گفت: "بیشتر مردم فکر می کنند که عکس گرفتن باعث پریشان فکری زیاد می شود زیرا در حال زیستن را مانع می شود."
او و همکارانش یافتند که عکس گرفتن می تواند حافظه دیداری ما را تقویت کند. در حالی که تجسم (تصویر برداری ذهنی) هم دارای اثر مشابهی است. نکتۀ منفی این است که عکاسان، اطلاعات غیردیداری را کمتری بیاد می آورند. این یک قانون ثابت در زیست شناسی و شاید در زندگی است؛ هنگامی که شما از مزایایی استفاده می کنید، از جای دیگری هم دور می شوید و در نتیجه چیزهایی را هم از دست می دهید. هر نوع تصمیمی، هزینه ای در بر دارد.
پرفسور براش و همکارانش همچنین دریافتند که شما نیازی به دوربین و یا گوشی همراه ندارید. شرکت کنندگان این مطالعه با تصویربرداری ذهنی، همان چیزی را در ذهنشان ضبط کردند که تعدادی دیگر بوسیلۀ عکسبرداری در دوربین یا گوشی هایشان عکس گرفته بودند. در نهایت، شرکت کنندگانی که مجاز به عکس گرفتن در طول این آزمایش بودند، از محیط پیرامونشان به شکل بصری چیزهای بیشتر از عکس هایشان بیاد می آوردند. نتایج این مطالعه در آگوست سال گذشته در مجلۀ روانشناسی علمی منتشر شد.
محققان یک آزمایش میدانی و سه مطالعۀ آزمایشگاهی انجام دادند. آزمایش میدانی در موزۀ پن، به ویژه در نمایشگاه تمدن اتروسک (تمدنی با تبار هندواروپایی که تا میانه های سدۀ اول پیش از میلاد در شبه جزیرۀ ایتالیا دوام داشت و با شکوفایی امپراطوری روم نابود شد) انجام یافت. 297 داوطلب در این مطالعه شرکت کردند که نیمی از آنها دانشجویان کارشناسی دانشگاه بودند و نیمی دیگر از سایر مردم با متوسط سن بیست سال انتخاب شدند. شرکت کنندگان هیچ چیزی در مورد این آزمایش نمی دانستند . پس از ورود، یک آی پاد با راهنمای صوتی به هر یک از شرکت کنندگان داده شد. از نیمی از آنها خواسته شد که تلفن های همراه خود را تحویل دهند که در انتها به آنها برگردانده خواهد شد. این موضوع بدین خاطر بود که ایشان نتوانند عکس بگیرند ولی چیزی در این مورد گفته نشد.
به گروه دیگر گفته شد که می توانند به طور معمول عکس بگیرند. در انتها هم هر شرکت کننده یک نظرسنجی طراحی شده بر اساس مطالعات متداول سنتی را پر کردند. این نظرسنجی بر اساس آنچه شرکت کنندگان دیده بودند طراحی شده بود. برخی از پرسش ها، به تشخیص موارد دیداری و آنچه دیده بودند مرتبط بود و برخی دیگر از پرسش ها به تشخیص موارد شنیداری و آنچه شنیده بودند. در اینجا مشخص شد که حافظۀ دیداری عکس گیرندگان افزایش یافته بود.
پرفسور براش در این مورد گفت: "کسانی که عکس گرفته بودند می توانستند تصویرها را بهتر شناسایی کنند ولی نتوانستند پرسش های شنیداری را به درستی پاسخ دهند. طرف دیگر قضیه اینکه کسانی که عکس نگرفته بودند پرسش های شنیداری را بهتر ولی پرسش های بینایی را بدتر جواب دادند. گویی که یک شیفت در توجه این دو گروه شکل گرفته بود.
عکس گرفتن، انرژی شما را به سمت اطلاعات دیداری محیط، سوق می دهد. امروزه هرکسی با اشاره انگشت می تواند از طریق گوشی موبایلش عکس بگیرد. همچنین به این فکر کنید که عکس هایی که در رسانه های اجتماعی می بینید چه خوراک دیداری به توجه شما می دهد. این چه تاثیری دارد؟
این یک تغییر روش در تجربه جهان است. اگر چه جهان ما بیشتر دیداری-محور شده است اما این مورد هزینه هایی هم در بر دارد. برای مثال، آنچه مردم می گویند ارزش کمتری دارد از آنچه که به چشم می آیند. یک جهان دیداری-محور چگونه می تواند سیاست، تعاملات اجتماعی، آموزش، تجارت و دیگر حوزه ها را تغییر دهد؟ در حقیقت ما هنوز چیزی در این مورد نمی دانیم.
چیزی که ما می دانیم این که در جهان دیداری-محور، احتمالا شما می خواهید قبل خوردن غذایتان، از آن عکس بگیرید. یا اینکه به ظاهر غذایتان تمرکز دارید تا به مزه اش. در همین حال، رستوران ها بیشتر به این فکر می کنند که عکس گرفتن را مجاز کنند و صندلی شان را از طریق اینستوگرام، پر کنند. در بلند مدت این تلاش های داخل آشپزخانه محو می شود.
اگر در سالن کنسرت موسیقی هستید، بهتر است گوشی خود را کنار گذاشته و از آهنگ و موسیقی لذت ببرید. ولی اگر یک غروب زیبای خوشید در گراندکانیون را تماشا می کنید، به هیچ وجه آن را از دست ندهید.
اکنون که ما می دانیم عکس ها چه تاثیری بر ما و حافظمان می گذارند، بوسیلۀ این تجارب می توانیم بهتر تصمیم بگیریم که در چه شرایطی بهتر است عکس بگیریم و در چه شرایطی بهتر است عکس نگیریم.

ترجمه و تلخیص: فرشاد سجادی
منبع:
http://bigthink.com/philip-perry/taking-photos-improves-certain-kinds-of-memories-and-weakens-others

Share this post

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

خانه مقالات تفکر تصویری عکسبرداری باعث بهبود انواعی از حافظه و ضعف انواع دیگری از حافظه می شود